:quality(95))
Door: Lisa Loeb
Mijn zoon is 21 maanden en nu al betoverd door mijn iPhone. Zodra het scherm oplicht, is hij stil. Hij kan nog geen toren van drie blokken bouwen, maar hij swipet door mijn foto's als een doorgewinterde TikTokker. En ja, ik geef het toe: soms is die telefoon een zegen als hij de supermarkt afbreekt. Maar die makkelijke stilte voelt steeds meer als verraad.
Die onrust werd afgelopen dinsdag keihard bevestigd toen ik Pauw en de Wit keek. Daar zaten ouders aan tafel van de beweging Smartphonevrij Opgroeien. Dat zijn geen geitenwollensokkentypes die hun eigen wasmiddel van kastanjethee trekken, maar mensen als actrice Thekla Reuten en techondernemer Alexander Klöpping. Zij hebben hun zorgen omgezet in een keihard pact: geen smartphone tot je veertiende, geen sociale media tot je zestiende.
En ze hebben de wetenschap aan hun kant. Kinderen raken massaal verslaafd aan hun telefoon en zitten er tot diep in de nacht op te scrollen. Dat leidt tot slechtere slaap, meer risico op obesitas en het feit dat de helft van de Nederlandse kinderen inmiddels bijziend is. Klöpping vergeleek de smartphone zelfs met een casino, en daar laat je een kind van zeven ook niet binnen. Het is Big Tech versus small brains.
Lees ook: Lisa Loeb: 'Ik weet dat het verwerpelijk is, maar ik wil dat mensen vreemdgaan'
Maar terwijl wij druk zijn met het beschermen van die small brains, staan we nauwelijks stil bij wat diezelfde tech met onze eigen, volwassen hersenen doet. We zijn zelf immers het goede voorbeeld (niet). En eerlijk: de enige reden dat het in mijn zoontje opkwam om die iPhone op te pakken, is omdat ik hem veel te vaak in mijn hand heb. Ik ben net zo verslaafd, alleen noem ik het 'werk'.
Datzelfde besef landt nu ironisch genoeg ook aan de overkant van de oceaan, bij de mensen die precies deze verslavende technologie gemaakt hebben. In Silicon Valley doen techbro's massaal aan 'dopamine-detoxen'. De mannen die de algoritmes ontwierpen waar onze kinderen aan vastzitten, boeken zelf stilte-retraites om 'hun brein te resetten'. Ze noemen het raw-dogging reality: de realiteit rauw beleven. Wandelen zonder oortjes of telefoon, alsof dat boeddhisme is. En ik durf te wedden dat ze over een maand een app lanceren die je helpt herinneren dat je geen apps mag gebruiken.
Lees ook: Lisa Loeb: 'Alsof onaardig zijn een hormonale aandoening is'
Het misdadigste is niet dat ze verslavende technologie hebben gemaakt, maar dat ze hun product niet vertrouwen. Ze geven hun eigen kinderen namelijk geen smartphone. Zelfs een kind van zeven snapt die hypocrisie. Terwijl die mannen in Silicon Valley de realiteit rawdoggen, vechten Nederlandse ouders om hun kinderen weer terug in de realiteit te krijgen: een wereld waarin je buiten kunt spelen, in plaats van te scrollen in een casino.
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))