Het moederschap iets zaligmakends? Deze (fenomenale) film biedt tegengeluid

Sommige films grijpen je, en laten je niet meer los. Het indringende If I Had Legs I'd Kick You is zo'n film, en daar moeten we het even over hebben.

We maken kennis met de uitgeputte moeder en therapeut Linda, een hoofdrol die fantastisch gespeeld wordt door Rose Byrne (Bad Neighbors, Bridesmaids, Insidious). De Australische actrice kreeg er zelfs een Zilveren Beer voor op het filmfestival van Berlijn. Linda probeert krampachtig alle ballen in de lucht te houden, terwijl haar koppige dochter door een mysterieuze ziekte weigert te eten, haar man verdwenen is, de vloeren en plafonds in huis instorten door waterschade en de gesprekken met haar therapeut én eigen patiënten vijandiger worden. Naarmate de chaos toeneemt, begint Linda te twijfelen aan de werkelijke oorzaak van wat er gebeurt.

Lees ook: Net uit en nu al een van onze lievelingsfilms: dit is hoe we ons voelen over Sorry, Baby

Beknellend gefilmd
De film werd geschreven én geregisseerd door de Amerikaanse Mary Bronstein, en geïnspireerd op haar eigen ervaring met zorgen voor een ernstig ziek kind. 'Het is niet feitelijk autobiografisch,' zegt Bronstein, 'maar wel emotionally true.' En hoe beknellend die situatie kan zijn laat Bronstein niet alleen zien, maar ook voelen.

Het begint al met de allereerste zin in de film. 'Mama is rekbaar,' roept de dochter over haar moeders positie. De toon is gezet. Inderdaad, moeders zijn heel rekbaar, totdat ze dat niet meer zijn. Ondertussen zien we Linda's hoofd in close-up, wat een voorbode blijkt voor het camerawerk in de rest van de film. De camera bevindt zich voor het grootste gedeelte namelijk héél dicht op Linda. Als in: op enkele centimeters afstand. Hierdoor had Rose Byrne niet veel meer dan 'haar oogballen om te acteren', aldus Bronstein.

De dochter in het verhaal komt daarentegen bijna niet in beeld. Sterker nog, ze krijgt niet eens een naam. Wel horen we haar constant 'mama!' roepen, om aandacht vragen en een zeurend stemmetje opzetten. De geluiden, de muziek, de montage, alles is even beknellend en benadrukt dat de rek eruit is. De situatie is om wanhopig van te worden, is wat je als kijker denkt, en dat is ook precies wat Linda aan het worden is.

Lees ook: Kijktip: deze 'beste serie van het jaar' heeft nog bijna niemand gezien

Tegengeluid
De belangrijkste boodschap in If I Had Legs I'd Kick You: het moederschap is niets zaligmakends. Sterker nog, het kan je overspoelen, klem zetten en tot gekte drijven. Linda vraagt zich dan ook hardop af of ze wel moeder had moeten worden. Daarin past de film bij het recent uitgekomen Die My Love, waarin Jennifer Lawrence (net zo fenomenaal) een kersverse moeder speelt die psychotisch wordt en zichzelf verliest. Blijkbaar heeft de filmwereld, na al die romantische weergaves van het moederschap, behoefte aan een tegengeluid. En blijkbaar voelen wij die behoefte ook, want deze film heeft ons in z'n greep.

If I Had Legs I'd Kick You is vanaf vandaag in de bioscoop te zien