Chantal Janzen: 'Niks aan de hand, dacht ik, maar ik stond poedelnaakt op Instagram'

Ik deel graag op Instagram. Negentig procent is uplifting content. Soms iets heftigers, iets wat anderen helpt of waarvan ik vind dat mensen het moeten weten. Maar het zijn meestal dingen waar ik heel erg om moet lachen, een goeie uitspraak van Bobby, een flard van een gesprek met Marco waar de romantiek ver te zoeken is (en dan hoor ik soms 's avonds bij RTL Boulevard: 'Daar is de magie ook weg.')

Ik ben totaal niet bezig met wie wat bekijkt of hoeveel mensen iets liken. Ik zend. Klaar. Geen strategie, geen planning. Gewoon hup, online. En af en toe post je toch wel iets waarvan je denkt, moet dat nou? Maar dan heeft 't meestal een doel. Ik zal niet snel een bikinifoto posten, maar toen Eloise van Oranje een foto in badpak postte en daar bakken kritiek op kreeg, 'omdat ze dat als lid van de koninklijke familie niet kon maken', vond ik dat gewoon heel flauw. Ze stond daar toch niet met haar koninklijke kont naar de camera gericht in een Brazilian string? Ze stond in bádpak. Daar komt bij mij de klassenvertegenwoordiger naar boven. Dus heb ik ook zo'n foto gepost, om haar te steunen.

Lees ook: Chantal Janzen: 'Blij zijn schreeuwt bij mij niet zo hard. Het fluistert'

Soms voelt een post achteraf toch niet goed. Zoals die foto met een vriend die op dat moment flink onder vuur lag. En ik wist hoe zwaar hij het had. Toen heb ik de reacties uitgezet. Omdat ik van hem hou, en hem wilde beschermen. Ik wil geen vreselijk commentaar onder een onschuldige foto. En dan heb je nog de onbedoelde missers. Zoals die keer dat ik in de badkamer stond en een foto zonder make-up wilde posten. Niks aan de hand, dacht ik, tot ik zag dat de douchedeur een weerspiegelend effect had en mijn hele achterkant poedelnaakt op Insta stond. Die story stond er precies één, nou ja, hooguit vier seconden op.

Of die keer met dat maandblad dat volledig in het teken stond van aardig zijn. Stond er bij de programmatips een heel zuur stukje over een show die ik ging doen. Bij een nummer over aardig zijn! Daar moest ik dus heel erg om lachen, die tegenstelling. Dus deelde ik het met een dikke 'hahaha' erbij. Binnen twaalf seconden kreeg ik een appje van iemand van het blad of ik het offline wilde halen. Snapte ik. Ik moet zoiets ook niet op Insta zetten, ik heb immers nooit moeite om mensen 'live' te confronteren met een issue. Juist op dat verwijderen kreeg ik overigens weer veel reacties. Dan is het nog smeuïger voor de mensen. Ach, je kunt het maar beter laten gaan.

Soms kom ik ook pareltjes tegen in m'n dm's. Ik krijg er zóveel. Vrijwel altijd lief. Al is de toon wel veranderd. Vroeger was het: 'Wat een mooie trui, mag ik alsjeblieft weten waar die vandaan komt?' Nu krijg ik: 'TRUI?' Daar maak ik screenshots van omdat ik het zo grappig vind. Soms pakt een post ook heel anders uit dan je van tevoren kunt bedenken. Zoals toen ik een bericht plaatste over Bobby omdat hij moest overgeven op vakantie in de huurauto. Ik dacht: gewoon een moment uit het leven van een moeder. Was het ineens de opening van Shownieuws. 'Horrorstart van vakantie voor Chantal Janzen.' Meteen belden mijn moeder en schoonmoeder. Tja. Ik moest erom lachen.

Ook toen mij in de aanloop naar het Songfestival werd gevraagd een officieel pers- bericht op Instagram te posten. Een itinerary, een heel protocol hadden ze over hoe dat bericht eruit moest zien, over mijn jurken. Ik dacht: waarom moet dit zo officieel? Dit is mijn persoonlijke Insta, daar wil ik zelf bepalen hoe ik het zeg. Maar ja, ik zat in die hele showmolen en wilde niet tegen dat systeem schoppen, dus ik heb het braaf gedaan. Mét Engelse tekst en al. Toen het Songfestival voorbij was, heb ik vanaf de bank zonder make-up ook een 'official press release' gepost. In mijn ouwe, vale, roze badjas zonder make-up, met knot op mijn hoofd. Dat moest gewoon even, vond ik.

Lees ook: Chantal Janzen: 'De grote red-je-reet-show, dat is wat het leven vaak is'

Dat je als BN'er niet onopgemerkt gaat als socialmediagebruiker, vergeet ik nog weleens. Zoals toen een collega me over z'n nieuwe love interest vertelde. Alleen mocht diegene nog niet weten dat mijn collega hem leuk vond. Het ging om een man uit België met een klein account, twintig volgers of zo, en ik – nieuwsgierig als ik ben –, wilde 'gewoon even kijken' en drukte op 'volg'. Alleen vergat ik dat je dat dus kunt zien. 'Amai, waarom gaat een Nederlandse mevrouw van de televisie met 1,7 miljoen volgers míj volgen?' vroeg hij zich terecht af. En ja, vanaf dat moment wist hij dus hoe die vriend over hem dacht. Gelukkig werd het uiteindelijk iets tussen die twee, en vertelde hij deze anekdote in een speech op zijn verjaardag. Zo zie je maar: een onhandig klikje kan best iets moois in gang zetten. Maar ik voelde me toch even betrapt. Gluren met volle naam en blauwe vink, dan weet je: dat wordt opgemerkt.

Kortom: ik deel veel. Soms kwetsbare, meestal blije content. En als ik er verrot uitzie, gebruik ik soms de Paris-filter om de poriën te verzachten. Maar ik ben niet van het perfecte plaatje. Als mensen blij worden van mijn content, dan is het voor mij goed. En soms word je er misschien niet blij van, irriteert het je, vind je het te confronterend of too much information, en denk je: moet dat nou? Ja, dat moet. Want het is mijn account. Groetjes van Petra Post. Ja, da's de vrouw van Pieter. Die had dus niet alleen maar een poes.

Dit en meer lees je in de nieuwste &C