Anna Karolina #353: en toen was alles weer helemaal... verkeerd

Hij streelt mijn rug. Een angst bekruipt mij. Weet hij het nu? Kan hij zich alles weer herinneren? En vooral, wat gaat hij nu met mij doen? 

Hij zei haar naam: Anna. Het kan niet anders dan dat hij langzaam maar zeker zijn geheugen terugkrijgt. 

Het blijft stil. Ik draai me langzaam om naar hem en zie tot mijn verbazing dat hij zijn ogen dicht heeft. Zijn ademhaling is regelmatig en diep. Dit ga je niet menen. De goede man slaapt. Ik stap van het bed en loop richting de badkamer. Fuck, waarom voelt het ineens totaal niet goed wat ik heb gedaan? Het was niet van deze wereld, zeker, maar ik heb geneukt met een man die denkt dat ik zijn vrouw ben. Deze baan heeft me gek gemaakt. Ik weet niet meer wie ik ben. 

Maar dit komt no way alleen op mijn geweten. Ik kan me heel goed herinneren toen ik over zijn zaak las dat ook hij zich in heeft gelaten met een collega gedurende het project. Isabella, als ik het me goed herinner. Dat berustte ook allemaal op een leugen, dus waarom is dit dan zo verkeerd?

De echo van zijn lul bonkt nog na binnenin me. Hij genoot ervan. Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld bij het terugdraaien van het moment van zonet. Zijn half geopende lippen, zijn stoppelbaard, zijn gebronsde huid, zijn soepel bewegende spieren, zijn lul - o, zijn heerlijke lul. Direct voel ik me weer geil. Ik heb in deze fucking woestijn rondgetold als een stepperoller. Ik liep bijna tegen de muren op en de seks met die ouwe was ook niet je van het. Dit is mijn laatste opdracht. Hierna is het afgelopen met het spel en kan ik naar huis. 

Ik loop naar beneden en zet koffie. Het huis is prima voor nu, maar morgen ga ik op zoek naar een nieuw onderkomen met Sebastiaan. We kunnen beter in beweging blijven. Des te korter we ergens vertoeven, des te moeilijker iemand ons kan traceren. Ik neurie het liedje van Sheryl Crow If it makes you happy, it can’t be that bad … If it makes you happy, than why the hell are you so sad?...

Met een flinke knal valt de deur open. Alejandro verschijnt met één van zijn mannen. 

'Wat de fuck denk jij te doen?!'

Ik laat het kopje op de grond kletteren en kijk hem verschrikt aan. 

'Dit was niet de afspraak, Gina. Jij zou hem aan mij uitleveren. Denk jij nou echt dat ik er niet achter zou komen dat jij hem verbergt?'

'Hoe heb je ons gevonden?' Ik weet dat het een domme vraag is, maar ik probeer tijd te winnen om mijn volgende stap te bedenken. Het enige wat nu gaat gebeuren, als ik hier niet wegkom, is de dood. Deze man zal er geen seconde over nadenken om mij te elimineren. 

'Kom hier, kreng,' hij doet een stap naar voren en mijn leven schiet voor mijn ogen.

En dan een schot. En nog één. Het lichaam van Alejandro helt naar achteren, tuimelt en dondert uiteindelijk op de grond. Ik ren om de tafel heen en kruip eronder. Als een klein kind dat de ruzie tussen zijn ouders niet langer aan kan horen, doe ik mijn handen voor mijn oren en sluit mijn ogen. 

'Laat dit voorbij zijn. Laat dit snel voorbij zijn. Ik hoor hier niet. Haal me hier weg. Alsjeblieft, haal me hier weg,' prevel ik zacht.

Dan volgen er nog drie schoten en ook de tweede man valt neer, en ik zie zijn bebloede borst niet meer op en neer veren. Hij is dood. En dan de stilte. Het kraken van de traptreden. De blote voeten van Sebastiaan en zijn grote sterke hand.

'Kom hier, lieverd, kom. Het is veilig. Ik zal ervoor zorgen dat jou niks overkomt.'

Wordt vervolgd.