Anna Karolina #363: geen woorden nodig

Ik had nooit gedacht zo snel weer in zijn aanwezigheid te zijn. Zoals altijd shift Alejandro de gehele energie in de ruimte. Bij iedere ademtocht die ik neem gaan er delen van hem mee en vullen mijn lijf met de herinneringen aan ons.

Gek hoe mijn brein werkt als ik te maken hebt met een toxic man, en het op de een of andere manier de slechte momenten lijkt te vergeten en alleen maar de pijnlijk wrede maar heerlijke seksmomenten naar boven tovert. Ik wil hem haten. Natuurlijk wil ik hem haten. Hij is een gevaar. Hij kan Sebastiaan doden. Hij kan mijn leven tot een ware hel maken. Wat zeg ik - daar is hij al aardig mee bezig. Ik begin te trillen. Mijn ratio kan dit niet meer aan. Ik heb geen controle meer over deze situatie. 

'Ben niet bang, ik ga je niks aandoen.' Alejandro kijkt me niet aan en trapt het gaspedaal nog verder in.

Ik blijf stil.

'Misschien is het ook beter als je niks zegt, Anna. Wat ik wel wil is dat je luistert. Ik heb je niet meegenomen om je te dwingen van mij te houden. Ik weet nu dat dat dwaas is en dat je niemand kan dwingen te voelen wat jij wilt dat ze voelen. Allereerst wil ik je dan ook mijn excuses aanbieden. Ik heb me vergrepen aan je. Ik heb je gemanipuleerd en doen geloven dat het liefde was.'

Het is alsof alle lucht uit mijn longen wordt geperst en ik geen adem meer krijg. Alsof ik verdrink en niet eens weet welke kant omhoog is mezelf te redden. Ik blijf zinken. Ik voel bijna de bodem. 

Mijn hart bonkt als een malle in mijn borst. Het idee dat ik weer in zijn woeste armen was gevallen was al geen welkome ontwikkeling, maar ik zou liegen als er niet een deel van mij was die er berusting in vond dat het buiten mijzelf lag en dat ik me er toch niet tegen zou kunnen verweren. Maar er is iets anders aan de hand. Ik voel dat dit nog erger is dan waar ik bang voor ben geweest al die tijd.

'Ik denk dat het moment daar is dat ik je eindelijk kan loslaten.'

Ik houd het niet meer en sla met mijn vuisten op mijn benen. Alles binnenin mij verzet zich tegen zijn woorden. Ik voel lichamelijke pijn. Alsof mijn hart breekt en door zijn grote klauwen uit elkaar wordt gereten, aan flarden wordt verscheurd en vervolgens onder zijn smerige lompe laarzen wordt vermorzeld. 

'Waarom heb je me dan meegenomen? Waarom heb je me niet gelaten bij de man waar ik wel van houd? Die van mij houdt?!' 

'Anna, Damir is duidelijk zichzelf niet. Ik weet van het ongeluk. Ik weet wat er voorgevallen is tussen hem en Gina. Gina is een opmerkelijke vrouw. Het is zo'n gek verhaal. Ik vertel je alle details zo. Je zult haar later deze week wel ontmoeten.'

Bij het horen van haar naam begint het bloed in mijn aderen te koken. 

'Wat voor onzin kraam jij uit? Hoor jij jezelf wel? Ik wil dat wijf niet ontmoeten! Heeft dat wijf je gehypnotiseerd of zo? Wie is zij en wat doet zij met mijn man? Met Sebastiaan? Met Damir. Hoe je hem ook wilt noemen. Denk jij nu werkelijk dat ik een vrouw onder ogen wil komen die mijn man heeft verkracht?'

'Anna, gedraag je niet zo kinderachtig. Wij hebben ook geneukt en je genoot ervan. Of ben je dat voor het gemak vergeten?'

'Nee, ik ben het niet vergeten, maar jij klaarblijkelijk wel.'

Zonder na te denken spuw ik de woorden zijn kant op en voel dat ik te veel gevoel in mijn tekst leg. Ik probeer zelf te begrijpen waarom het me allemaal zoveel doet. Zijn aanwezigheid alleen al verandert mijn frequentie. 

Abrupt stopt hij de wagen en de stilte is ondraaglijk.

'Verdomme, wat wil je dat ik zeg? Ik erken dat ik je slecht behandeld heb, dat ik mezelf aan je opgedrongen heb, dat ik je weggerukt heb van je leven en je tegen je zin in heb opgesloten. Dat je geen keuze had. Dat alles wat tussen ons voorgevallen is slechts een uitvloeisel is van de omstandigheden die ík heb gecreëerd. Ik heb de werkelijkheid naar mijn eigen hand gezet en dat is fout. Ik heb geen zin meer in deze oorlog met de politie. Ik ben er klaar voor om een andere weg in te slaan. En jij, juist jij bent degene die voor deze kentering heeft gezorgd.'

'Dus je hebt me meegenomen om me weer los te laten? Wat voor ziek spelletje speel je met mij?'

Wordt vervolgd.