Anna Karolina #364: Alejandro's verleden

Ik weet dat wat ik nu voel irrationeel is, en dat ik juist blij moet zijn met zijn weloverwogen spijtbetuiging en beslissing om mij los te laten.

Het enige wat ik me echter kan bedenken is mijn lijf tegen de zijne aandrukken en zijn kracht weer in me voelen. Het is volkomen dwaas en totaal ongehoord, en toch is dat het enige wat mij alles kan doen vergeten. Maar wij zijn hier al eerder geweest. Dit is blijkbaar wat ik doe. Mezelf afleiden van wat echt aan de hand is. Als in een loop ben ik rondjes aan het rennen en beleef ik steeds hetzelfde. Ik moet hieruit te zien geraken. Zo kan ik niet blijven leven.

De pijn die ik voel wanneer ik aan Sebastiaan denk is immens. Mijn brein weet zich geen raad met alle ellende en probeert te vluchten van de werkelijkheid. De werkelijkheid zijnde dat Sebastiaan onder invloed is van een andere vrouw, en ik op dit moment geen rol speel in zijn hart. De koude werkelijkheid dat ik alleen sta in dit alles. Dan maar dit, dan maar weer terug naar de hitsige hel van deze bruut. Alles beter dan de waarheid onder ogen komen.

'Anna, Anna waar ben je met je gedachten?' Alejandro kijkt me fronsend aan. Ik schrik van mijn eigen conclusie. Ineens zie ik hem voor wat hij is. Slechts een boodschapper van een les die ik blijkbaar maar niet wil leren. 

'Sorry, ik ben er weer. Ik kan niet wachten om Gina te ontmoeten.' zeg ik monotoon. 

Ik zie dat zijn blik op mij blijft hangen, maar ik staar voor me uit en breng mezelf in een zen staat. Het doet er weinig toe wat ik nu doe. Mijn lot is bepaald en ik besluit mij eraan over te geven.

Binnen een paar minuten arriveren wij in de bewoonde wereld. Het is verrassend fijn om mensen te zien die zich totaal niet bewust zijn van de hel die anderen doormaken. Ik zie moeders met kleine kinderen, oma's die de was ophangen buiten aan een lijn, honden, mannen die rondom een tafel zitten te kaarten, alles vol harmonie en rust. 

'Houd je mond gesloten. Je komt nu mijn wereld in. Geen grappen Anna. Ik waarschuw je.'

Hij stopt de wagen. Alles wat uit Alejandro's mond komt rollen zou eenieder angst inboezemen, maar ik vertoef al te lang in zijn wereld om de scherpe randjes van zijn woorden te voelen. Het enige wat ik doe ik knikken en hem volgen richting een verlaten bungalow op de hoek van de straat waar hij zonet heeft geparkeerd.

Het grote lijf van Alejandro betreedt de drie trappen richting de voordeur en zonder een sleutel in het slot te steken opent hij de deur. Het is er stoffig en vooral uitgestorven. Ik blijf nog even buiten staan en kijk naar rechts. De andere huizen in de straat stralen levendigheid uit. Bewoners produceren lawaai en gezellige familiaire onderonsjes. 

'Anna, verdomme, kom hier en sluit de deur achter je.'

Net als met alle ruimtes waar ik in zijn aanwezigheid ben lijkt ook hier de atmosfeer te veranderen, en stap ik een andere wereld binnen. Zijn wereld, waar alleen zijn regels en wetten gelden en niemand de spelregels kent. Ik volg hem richting de keuken. Hij opent de koelkast en haalt er een groot karaf vloeistof uit. Hij giet het in twee glazen en overhandigt mij er een van. Nadat ik hem er een slok van heb zien nemen begin ik als een bezetene te drinken. Ik ben volledig uitgedroogd.

'Kom.'

Hij grijpt me bij de hand en trekt me mee naar de overloop. De treden kraken onder onze voeten.

'Alejandro, Alejandro, ben jij dat?' Een haperende stem klinkt paniekerig door de ruimte.

'Mama, ik ben het. Rustig maar. Ik kom eraan.'

'Alejandro, mijn zoon, oh mijn lieve kleine Alejandro, eindelijk ben je daar.'

We stappen de kamer in en van de schik sla ik mijn vrije hand voor mijn mond. De vrouw ligt vastgebonden aan het bed en kijkt ons beiden met een doodse blik aan. 

Wordt vervolgd.