Anna Karolina #365: het strikken van Yvette

Dex en ik lopen terug naar het huis. Eenmaal binnen is Yvette nergens te bekennen. Ik gebaar in stilte naar hem dat ik in de kamer ga checken waar ze eerder tot rust kwam. Hij knikt en loopt naar de achterkant van het huis. Ik open zacht de deur als ik haar op het bed zie liggen met haar ogen gesloten. 

Ik aai over haar wang als ze ineens omhoogschiet en een mes in mijn schouder steekt.

'Dus jij hebt al die tijd gedaan alsof. Jij vuile rat. Ik geloofde je!'

Ze gilt het uit, trekt het mes terug en doet een poging mij nog een keer te steken als ik haar hand vastgrijp en het mes met alle kracht uit haar hand schud.

'Verrader. Vuile klootzak! Je hebt me doen geloven dat er iets tussen ons was. Maar het was totaal niks. Niks dan lege seks. Hier is een leuk weetje voor je: in mijn gedachten was je beter dan in het echt.'

Haar gezicht is helemaal verwrongen. Ze lijkt een lappenpop dat in mijn armen hangt en alle kanten op zwiert met haar iets te lange ledematen. Ze spuwt vuur met haar ogen en probeert me te bijten. 

Ik hoor Dex achter me en voel hoe hij haar van mij overneemt. Ik grijp naar mijn schouder en ren de kamer uit. Ze heeft me niet diep weten te raken, maar het bloed sijpelt mijn lichaam uit en zo snel ik kan bind ik mijn arm af. 

'Dex, ben jij het echt?'

Ik hoor haar jankende woorden achter me en herinner me hoe hun liefde ooit was. Ze waren een jaloersmakend stel. Vol levenslust en hoop op een betere wereld. Meerdere malen ben ik met ze op stap geweest na werk en als drie musketiers vierden wij het leven en ons geloof dat wij de goeien waren die de criminelen van deze wereld wel eens wat zouden laten zien. Hoe dit werk mensen transformeert tot emotionele wrakken is ongelofelijk.  Ik ben nog nooit zo in de war geweest over wat goed is en wat slecht. Hun woorden galmen door het huis. 

'Yvette, ik ben het echt.' Dex klinkt zacht en warm. 

'Vergeef je het me? Vergeef je mij wat ik gedaan heb?' Haar smeekbede voelt bijna sneu en gespeeld.

'Natuurlijk vergeef ik het je. Daarom ben ik hier. Ik wil je vertellen dat ik je terug wil. Dat ik van je hou. Dat ik aan niemand anders heb gedacht sinds wij uit elkaar zijn en dat mijn leven zonder jou erin mat en kleurloos is.'

Ik schud glimlachend met mijn hoofd wetende dat Dex zich aan het plan houdt. Dit is precies hoe wij haar moeten strikken. Ergens voelt het slecht, maar we moeten haar doen geloven dat hij echt hier gekomen is alleen voor haar. Hij is slim. Dat heeft hij snel naar zijn hand weten te zetten. Ik dacht dat ik haar zou moeten kneden, maar hun liefde is sterker dan mijn verleidingskunsten. Dit plan is beter. Ervoor zorgen dat Yvette mij als vijand gaat zien en zo ervoor zorgen dat Alejandro mij te pakken krijgt. Ze zal zich willen wreken op de man die haar de afgelopen dagen heeft voorgehouden meer voor haar te voelen dan totaal niks. Zij zal mij leiden tot Alejandro. Eenmaal daar zal ik de klus klaren. 

Haar woorden lopen over in geschreeuw: 

'Je moet Sebastiaan pakken. Hij is niet goed. Hij is een slechte man. Hij heeft me pijn gedaan.'

'Maak je geen zorgen. Ik ben zo terug,' hoor ik Dex zeggen en zie hoe hij briesend de kamer uitloopt en mij naar achter trekt.

'Plan is gewijzigd. Ik ga jou vastbinden. Yvette moet geloven dat jij altijd al van plan was haar te gebruiken om Alejandro te vinden en uit te schakelen. Ik heb haar vertrouwen. Kom, we moeten snel handelen. Ik zie dat ze niet helder na kan denken. Het is nu of nooit.'

Ik knik naar Dex en laat me vastzetten in de stoel. Ik kreun extra luid van de pijn. 

De deur waarachter Yvette ligt knalt hard open en Dex en ik kijken verschrikt haar kant op.

'Stelletje klootzakken, dachten jullie nu echt dat ik in jullie onzin zou trappen?'

Yvette staat voor ons en houdt een wapen op Dex en mij gericht. Ik zit vast en kan geen kant op. 

Wordt vervolgd.