Anna Karolina #368: speler 1

Een oorverdovende stilte daalt neer in het huis. Hebben wij haar ertoe gezet om zichzelf van het leven te beroven? Hadden wij iets kunnen doen? Dex is opgehouden met kermen, ook al weet ik dat hij immens pijn moet lijden door de twee kogels in zijn lijf als ook door het verlies dat hij hier lijdt. 

'Verdomme!', schreeuw ik uit.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ook al waren Yvette en ik zeker geen vrienden meer en heb ik haar de afgelopen dagen misleid, ze is een vrouw van vlees en bloed, met eigen dromen, waarheden, verdriet en hoop. En dat alles is nu tot een einde gekomen. 

Mijn adem hapert. Dit heeft niemand gewild. Ook al was zij overgelopen naar de andere kant en heeft ze aangepapt met Alejandro, ze zal er haar redenen voor hebben gehad. Nu zullen wij nooit weten hoe alles precies in elkaar zat. Ieder verhaal heeft verschillende waarheden en dat zal in haar geval ook zo zijn. 

Stel je voor, stel je voor dat zij ook een plan had om Alejandro te pakken en slechts deed alsof ze aan zijn kant stond. Precies wat ik de hele tijd heb gedaan. En nu, nu is ze verraden door haar geliefde en een vroegere vriend en collega. Waarom heb ik dit niet eerder bedacht? Waarom heb ik me zo blind gestaard op mijn eigen doel en heb ik haar kant van het verhaal niet eens bekeken.  

'Sebastiaan, help me overeind,' Dex reikt met zijn arm mijn kant op. Ik hijs hem omhoog maar blijf met mijn blik onophoudelijk op het levenloze lichaam van Yvette hangen. 

'Wat doen we met haar lichaam?' vraag ik hem. 

'Daar is een protocol voor. Ik regel het. Kom, je moet gaan.'

'Gaan!? Waarheen?'

'Waarheen denk je?'

'Maar moet jij niet eerst naar het ziekenhuis?'

'Luister, we hebben geen tijd te verliezen. Ik blijf hier, ik red me wel. Jij moet achter Anna aan.'

Hij staat met neerhangend hoofd voor me en het lichaam van zijn grote liefde ligt achter hem. Het beeld heeft een dramatisch karakter en ik slik mijn ontzetting weg. Ik moet hem het afscheid gunnen die hij nodig heeft. Het kan niet anders dan dat hij mij schuldig acht voor dit alles. Zonder Anna, zonder Alejandro, zonder deze hele wrede liefdesdriehoek, was dit nooit gebeurd. 

'Ik hield nog van haar, weet je dat?'

Hij zegt de woorden en barst in huilen uit. Ik doe een stap naar voren, maar hij duwt me weg en houdt me op afstand.

'Laat me alleen met haar. Wanneer ik opgelapt ben kom ik je achterna. Er is een plek die bekend is bij ons, en dat is het huis van zijn zieke moeder. Hier, het ligt in een vergane wijk, niet heel ver hiervandaan.'

'Waarom heb je mij dit nooit eerder verteld?'

'Omdat wij allemaal weten dat jij een heethoofd bent en wij niet het leven van een onschuldige burger in gevaar willen brengen. Zijn moeder heeft niet lang meer. Het schijnt dat hij daar regelmatig op bezoek gaat. Misschien heb je geluk. Het is het enige aansluitpunt dat ik nu voor je heb en wat ik ontdekt heb in Nederland.'

Ik knik met mijn hoofd en neem het verfrommelde briefje dat in zijn broekzak zat aan. Nog steeds vraag ik me af waarom hij dat niet eerder aan me gegeven heeft. Dan was dit allemaal wellicht onnodig geweest. 

Ik open de deur en stap naar buiten. Het geluid van tsjirpende vogels herinnert me aan het gegeven dat het leven altijd doorgaat. Ik voel me nietig. Niks lijkt meer echt. We zitten allemaal in een misselijk computerspel en als Speler 1 vervolg ik mijn queeste om de prinses te redden van de grote boze vijand.

Wordt vervolgd.