Anna Karolina #370: niet weer

Het idee van Alejandro in Nederland, in mijn leven, in mijn stad, bekruipt me als een gore bijtende rat. Ik hap naar lucht maar krijg niks binnen. Hij zit al onder mijn huid. Het kost me al immens veel moeite om de man niet weer mijn gehele zijn te laten overnemen.

Hier, zo dichtbij hem, voelt het alsof zijn macht over mij aan geen kracht heeft ingeboet. Hij lijkt een spreuk over me te hebben uitgesproken en iedere keer wanneer ik oog in oog met hem sta voelt het alsof ik zijn onderdaan ben. 

Maar ik moet goed op mijn woorden letten nu. Ik mag absoluut niet laten merken hoe ik werkelijk tril onder zijn aanwezigheid.

'Waarom wil je naar Nederland? Je bent hier iemand. Iedereen is bang voor jou. In Nederland gelden andere regels.'

'Maar lieveling, dat is precies wat ik wil. Heb je enig idee hoe het is om aan het hoofd te staan van de grootste criminele organisatie van Mexico, en iedere seconde van de dag bezig te zijn met overleven? Ik sta hier nog omdat er tientallen mannen gesneuveld zijn om mij te beschermen. Ik wil het niet meer op mijn geweten hebben. Ik ben ook maar van vlees en bloed.'

'Dat zou je niet zeggen,' zeg ik zonder na te denken en zie zijn wenkbrauw omhoog krullen. 

'Jij zou toch moeten weten dat ik ook menselijke kanten heb,' zegt hij nu iets te warm en teder, waardoor mijn hart hoge poolstok sprongen maakt. 

Ik sla snel mijn armen over elkaar om het rillen van mijn ledematen niet te tonen. 

'Wat is er Anna? Je wilt toch niet zeggen dat ik nog steeds iets met je doe?' Hij zegt het en ik zie dat hij de waarheid kent. Zijn lijf kronkelt. 'Je hoeft maar stop te zeggen en ik doe het.'

Ik wil het uitgillen, maar ben te angstig voor wat hij van plan is.

Hij staat weer te dichtbij. Zijn lichaamswarmte pulseert in de ruimte tussen ons in. Ik ruik zijn zoetige zware geur en kijk naar zijn krachtige lippen die mij zovele malen hemels genot hebben geschonken. 

Hij gaat het doen, hij gaat het echt doen. Nee, stop stop, maar ik zeg niks.

Hij doet een stap naar voren, steekt een van zijn gespierde benen tussen de mijne en duwt ze met kleine moeite een stukje van elkaar. Ik kan de opwinding tussen mijn benen voelen pulseren.

Ik wil dit niet, ik wil dit niet, verdomme ik wil hem, ik wil dit zo graag. Stop stop, ga door ga door, ik weet niet wat er gebeurt, ik weet niet hoe ik dit moet stoppen. 

Hij komt met zijn grote kop tot aan mijn gezicht en lijkt de geur van mijn huid op te snuiven. Zijn handeling betovert me. Ik kom in een nieuwe staat ergens tussen bewustzijn en volledige droomstaat. Niks lijkt meer echt en toch voelt alles precies juist. Dan voel ik zijn hand tussen mijn benen reiken. De tranen wellen op. Het besef daalt in dat ik totaal niet bestand ben tegen de betovering die hij over mij heeft. Ik wil hem haten. Ik wil hem wegduwen. Waarom ben ik weer hier? Waarom gebeurt dit?

Een diepe grom ontsnapt aan zijn lippen en voor ik iets kan zeggen of doen duwt hij zijn tong tussen mijn mond en kust hij me met zoveel hartstocht dat er een harde zucht uit mijn longen omhoog komt. Zijn vingers duwen mijn slipje aan de kant en zijn vingers beginnen hun spel. Ik kan alleen maar ontvangen. Hij heeft mij totaal. Met al mijn verlangen grijp ik hem bij zijn hoofd en kus hem hongerig terug. Dit is op geen enkele manier uit te leggen, behalve dat het iets dierlijks en natuurlijks is. Wij lijken niks anders te kunnen dan elkaar te verslinden wanneer wij ons op deze kleine afstand van elkaar bevinden. 

'Verdomme, wat ben jij nat,' zegt hij hees en begint me bijna pijnlijk te kussen en bijten in mijn hals. Twee van zijn enorme vingers glijden moeiteloos naar binnen en raken precies het plekje dat al die tijd op hem heeft gewacht.

Wordt vervolgd.