Anna Karolina #372: bestemming bereikt

Ik heb geen idee wat me te wachten staat in het huis van Alejandro's moeder maar Dex heeft gelijk, het is mijn enige aanknopingspunt nu.

De wijk waar ik in rijd heeft een mistroostige uitstraling. Niemand zou verwachten dat hier de moeder woont van de rijkste en meest angstaanjagende crimineel, maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat hij haar hier heeft gehuisvest. 

Ik parkeer de auto een blok verder en loop richting het adres. Met een wapen achterin mijn broek ben ik me sterk bewust van de gevaarlijke situatie. Alejandro zal er zeker niet blij mee zijn dat wij haar hebben kunnen traceren, maar juist hij moet weten dat iedereen omkoopbaar is - zeker de buren die hier onder zulke erbarmelijke omstandigheden een bestaan proberen te leiden. 

Ik besluit achterlangs te gaan en tot mijn verbazing voel ik dat de achterdeur niet eens op slot is. Net op het moment dat ik de deurklink naar beneden duw wordt de deur opengedaan en staat Alejandro mij met zijn stalen gezicht aan te kijken.

'Ben je er eindelijk,' zegt hij nors en loopt uitnodigend voor mij uit naar de woonkamer. Even twijfel ik maar stap toch achter hem aan. Ik kijk goed om mij heen. Dit moet een val zijn. Ik zet me schrap dat er vanachter iedere muur een van zijn mannen kan springen. 

'Sebastiaan!'

De stem van Anna klinkt opgetogen als ook bezorgd. Ze staat in de woonkamer en bijt op haar nagels. Bijna verlegen rent ze mijn kant op. Zonder zich aan het gezelschap van Alejandro te storen perst ze haar lichaam tegen de mijne en begraaft haar hoofd in mijn hals. 

'Je bent oké. O Sebastiaan, ik maakte me zorgen.'

Ik wil haar omhelzen maar iets voelt niet helemaal goed. 

'Wat is hier aan de hand?' vraag ik aan Alejandro, en negeer haar liefdevolle actie. Ze laat haar armen langs haar lichaam vallen en blijft voor mij staan. Ze knippert sneller dan normaal met haar ogen. 

'Ga zitten,' zegt Alejandro en neemt zelf ook plaats in een fauteuil achter zich. Er staat een karaf water met glazen op tafel en ik schenk mezelf in. In een teug drink ik het spul en neem de situatie waar.

Anna kijkt schichtig richting Alejandro en het is overduidelijk dat er iets tussen de twee speelt. Nee, niet nog een keer. Als zij weer is gezwicht voor dat monster is het klaar tussen ons. Ik schud mijn hoofd en verwacht het ergste. 

'Luister, ik denk dat wij als drie volwassenen hier uit kunnen komen zonder dat er slachtoffers hoeven te vallen.’'

 Ik proest het water uit mijn mond. 

'Jij durft,' bijt ik Alejandro toe, 'in welke wereld denk jij te kunnen bepalen wat ik ga doen? Jij hebt mijn vrouw opgeëist, mijn collega's in gevaar gebracht, de hele operatie die al jarenlang aan de gang was volledig uit de hand laten lopen en nu ga je mij vertellen dat wij als volwassenen rond de tafel moeten zitten?'

'Hoor mij aan, Damir. Je bent slim genoeg om te weten dat als ik wil jij vandaag nog in een lijkzak afgevoerd wordt.'

Ik grijp mijn wapen maar hij is mij te snel af en richt de zijne op mij.

'Dat is precies wat ik wil voorkomen, dus doe mij een lol en luister even.'

Hij legt het pistool op de tafel neer en knikt naar mij. Ik volg zijn voorbeeld. Natuurlijk heeft hij gelijk. Dex kan mij onmogelijk redden nu, en niemand weet verder van dit alles af. Ik ben sterk maar zelfs ik heb genoeg zelfkennis om te weten dat Alejandro het fysiek van mij gaat winnen.

'Mijn moeder is stervende. Het enige wat ik haar wil geven is hoop op een mooie toekomst voor haar enige zoon. Ga nu niet flippen. Het is slechts een formaliteit, maar Anna en ik gaan deze week nog trouwen.'

Binnen een seconde heb ik nu beide wapens vast en richt ze nu op zijn wrede hoofd dat er menselijker uitziet dan ooit.

'Sebastiaan, nee!' Anna werpt zich voor hem. Ze staat met haar rug naar hem toe en pakt met haar handen de zijne vast om een menselijk schild te vormen. 'Sebastiaan, luister naar me, het is niet echt, wij doen dit alleen voor haar, voor de vorm, en dan kunnen wij hier weg. Dan is dit alles eindelijk afgelopen en kunnen wij terug naar Nederland.'

Ik geloof mijn eigen oren niet. Heeft hij haar gehersenspoeld of zo? Hoe kan zij hem op zijn woord geloven? Niets wat deze man doet berust op feiten en menselijk moraal.

Wordt vervolgd.