Anna Karolina #373: ik moet wel gek zijn

'Anna, stap weg!'

Ik schreeuw tegen haar en houd Alejandro in het vizier, maar er speelt iets tussen hen waar ik nog niet de vinger op kan leggen. Als een onzichtbare vacuüm staan zij samen, los van mij, en voor het eerst heb ik het gevoel dat zij mij niet meer toebehoort. Ik sta hier niet als haar liefde. Wij staan hier als twee individuen met ieder een eigen doel.

Haar ogen beginnen te tranen. Ik kan het niet aanzien en vermoed waar dit allemaal door komt:

'Anna, als dit is omdat je mij met Yvette hebt gezien, dan snap ik het. Maar geloof mij, dat was allemaal gespeeld. Ik moest haar aan mijn zijde zien te krijgen. Alleen op die manier kon ik achter zijn schuilplaats komen.'

'Ik zag je neuken Sebastiaan. Neuken met haar.'

'En ik jou met hem,' schreeuw ik nu ongecontroleerd, 'op de luchthaven, ik heb jullie gezien en vooral gehoord.'

'We hebben het zonet nog een keer gedaan, mocht je helemaal up to date willen zijn,' de zware stem van Alejandro vibreert tussen ons gesprek. 

Mijn knieën beginnen te schudden, mijn hoofd doet mee. Het kan niet waar zijn. Zeg me dat het niet waar is.

Uit reflex richt ik nu een van de wapens op haar. Ook mijn ogen staan nu vol water. 

'Zeg me dat hij liegt Anna. Verdomme, zeg me dat die klootzak liegt.'

Ze hoeft echter niks meer te zeggen. Ik hoor de waarheid in haar stilte. De tranen stromen over haar wangen en ik zie dat het niet slechts een gedwongen daad was. Zij voelt voor hem. 

'Hoe kan je in hemelsnaam iets voelen voor dit beest? Wij zouden gaan trouwen. We spraken over een toekomst. En jij spreidt je benen voor dit monster?!'

Alejandro laat haar handen los en doet een paar stappen naar rechts. Anna kijkt vol paniek achterom en vervolgens naar mij. 

'Alsjeblieft Sebastiaan, luister naar het plan.'

Alejandro kijkt haar kant op en slaat zijn ogen neer. Ik wil het niet zien maar ik kan er niet omheen. Hoe zij het ook willen verdoezelen, ze voelen diep voor elkaar en niemand kan het stoppen.

Met zijn grote klauwen nu voor zich probeert Alejandro de situatie te sussen.

'Luister vriend, ik snap hoe dit op je over moet komen, maar ik heb haar een belofte gedaan. En dat wil ik ook aan jou doen. Geef mijn moeder de berusting. Na het huwelijk vliegen wij richting Nederland en laten alles wat hier is gebeurd achter ons. Je zult geen last van mij krijgen. Ik weet dat ik nooit met haar zal hebben wat jullie met elkaar bindt.'

Ik geloof hem. Ik geloof dat hij werkelijk ervan overtuigd is dat hij de waarheid spreekt. Maar haar ziel spreekt tot de mijne en vertelt me hoe het echt in elkaar steekt. 

'Ik denk dat je het mis hebt. Ik denk dat jij Anna onderschat,' zeg ik rustig.

Ik ben haar kwijt. Ik ben haar al een tijdje kwijt en ik ben blind geweest om het niet te zien. Ik wil geloven dat zij zich heeft geprobeerd te verzetten. Dat wanneer zij het echt voor het zeggen had zij het zeker niet zou hebben toegelaten. Maar haar hart heeft de keuze gemaakt. Ik herken haar worsteling van toen zij nog met Daan was. Karma heeft mij ingehaald. Ik krijg koekje van eigen deeg en er is niemand hier die lacht. Niemand heeft dit aan zien komen en zij of hij misschien allerminst. 

'Wat bedoel je daarmee Sebastiaan?' Anna kijkt nu smekend naar mij.

'Dat jij verliefd bent op hem. Dat je hart hem boven mij verkiest en dat het beter is als ik verdwijn.'

Wordt vervolgd.