Anna Karolina vraagt de mannen: is knus de nieuwe ick?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (2026), duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: is knus de nieuwe ick?

‘Het was echt klote. Ik heb haar maar in de Uber gezet.’

Chris haalt zijn hand door zijn haren. Sinds een tijdje lijkt hij veranderd. Zo aftastend en respectvol als hij altijd was met vrouwen, zo aanvallend, jagend en bijna meedogenloos beweegt hij zich nu. Ik zou zweren dat hij een snellere roulatie der vrouwen heeft tegenwoordig dan Jonas en Anton bij elkaar. 

Het kan niet anders dan dat hij door onze wekelijkse verhalen besmet is met hetgeen dat Jonas en Anton onder de leden hebben. 

‘Over wie hebben we het nu? Die brunette van laatst?’  vraagt Jonas geïnteresseerd. 

‘Nee, Boukje was gisteren bij mij,’ antwoordt Chris blozend en hoofdschuddend.

Anton zet een vers biertje voor hem neer en klopt hem op zijn schouder. 

‘Maat, je moet echt even duidelijker zijn nu,’ zegt hij er serieus bij, alsof hij het over een gemeenschap heeft waar je lid van kan worden, ‘wat is er precies gebeurd?’

‘Jullie weten dat ik er nu vier tegelijk aan het daten ben?’ zegt Chris rustig.

‘Vier??!!!’ gil ik uit en een paar koppen in de bar draaien zich onze kant op. Ik bloos en zucht. Hij is wel heel snel overgelopen naar the dark side. 

‘Ehm, vier, ja eigenlijk drie als je seks bedoelt. En ik denk dat het ook bij drie blijft. Ik dacht het helemaal voor elkaar te hebben man. Boukje was panklaar. Ze had haar mooiste jurkje aan, rook lekker, maar nee man. Die laat ik mooi gaan.’

‘Wat bedoel je met panklaar?’ vraag ik peinzend.

‘Leef jij onder een steen? Panklaar, gemarineerd, gewoon, klaar om te bakken, om te knallen, te neuken,’ antwoordt de woordvoerder der fuckboys unlimited, aka Jonas en duwt trots zijn borst vooruit. 

‘Jullie worden met de dag erger, weet je dat,’ zeg ik hoofdschuddend, ‘mensen zijn geen stukken vlees.’

‘Is normaliter ook niet voor jouw oren bedoeld. Da’s mannentaal. Jij wil onze waarheid, dus niet zeiken,’ zegt Jonas streng en kijkt me met een strakke blik aan. 

‘Hoe zouden jullie het vinden als wij dat over jullie zouden zeggen?’ vraag ik. 

‘Geil,’ antwoorden Anton en Jonas in koor. 

‘Effe kappen nu, wat is precies het probleem?’ vraagt Jonas en buigt zich richting Chris.

Chris blijft even stil en dan:

‘Kerst man, ze heeft het nu al over Kerst samen vieren,’ zegt hij bijna onhoorbaar alsof hij het smerigste van het smerigste wat hij ooit over zijn lippen heeft gekregen, zegt.

Jonas proest zijn halve glas bier over mijn broek heen. Als gestoken door een wesp spring ik op.  

‘Dat is toch fucking gezellig. Ze ziet jou tenminste als iets meer dan een wandelende neukmachine,’ zeg ik en veeg de druppels van de stof.

Ik laat een afkeurende blik glijden over Jonas en Anton die allebei een vieze grijns op hun gezicht hebben.

‘Kappen! Nu. Ik zeg je, rennen vriend,’ zegt Anton, ‘luister, het begint allemaal onschuldig en voor je het weet ligt je hele huis met vrouwelijke prut en weet je niet meer wie je zelf  bent. Geloof mij maar, ik ben zoveel gelukkiger nu zonder Annabel. Als je er middenin zit, heb je het niet meteen door. Ze zijn slinks, die chicks van tegenwoordig. Red flag numero uno,’ zegt Anton overdreven articulerend. 

‘Ja, duidelijk, ik zeg ook klaar. Begin dat maar langzaam af te bouwen vriend. Dit wordt alleen maar meer ellende,’ zegt Jonas stellig.

‘Ze is verder wel echt leuk en gezellig en zo, maar nee. Ik kreeg meteen een slappe ook al zag ze er als een poppetje uit. Toen maar Thamar nog laten komen ook.’

‘That’s my man,’ zegt Jonas trots en geeft Chris een boks.

‘Jongemannen, waar zijn jullie mee bezig?’ een wat oudere vaste bar gast draait zich op zijn kruk richting de jongens en kijkt ze met glazige ogen aan.

‘De eliminatieronde,’ zegt Anton.

De man maakt een sissend geluid. 

‘Ah ah, jullie komen er nog wel achter. Die bravoure van jullie zal gauw genoeg kapotvallen op het moment dat je de ware ontmoet,’ zegt hij met een doorleefde stem. Zijn neus vertoont ontelbare mee-eters en zijn baard is dagenlang niet geschoren.

Alle drie blijven ze de man aandachtig aankijken. 

Ik zie een trouwring om zijn gerimpelde pezige vinger. 

‘Luister nu maar goed heren, ik ben ooit zoals jullie geweest. En ik zie jullie denken; wat moet die ouwe lul? Maar geloof mij maar, al die stoere praat houdt op wanneer de vrouw in je leven komt die je echt raakt. Hier,’ hij wijst met een trillende hand richting zijn hart, ‘al dat gerommel stelt niks voor. Kinderspel. Maar de tijden zijn anders nu. Ik zou er alles voor over hebben om iemand nog te vinden die met mij samen Kerst wilt vieren.’

Ik glimlach klein. Had het zelf niet beter kunnen zeggen. 

Hij zegt wat hij wilde zeggen en draait zich weer om richting de barvrouw, die hem vriendelijk toeknikt.

Jonas fronst en geeft Chris een klein tikje op zijn wang.

‘We zijn eruit. Ditch de Kerstbitch. Geloof me, als je nu al het gevoel hebt dat het niks is, dan zal het niet ineens gaan groeien. En daarmee bedoel ik ook je lul. En no hard feelings man, die chicks gaan ook gewoon door he. Je denkt toch niet dat jij de enige bent voor hen? Ze vindt echt wel een andere droeftoeter die met haar onder de boom wil liggen.’

Ik kijk naar Chris en krijg bijna medelijden met hem. 

De wereld van inwisselbaarheid is gewoonweg niet aan hem besteed.

Ik kan me nog een tijd herinneren dat samen leuke dingen doen hoog in het vaandel stond op relationeel gebied, maar dat lijkt tegenwoordig ingewisseld door een snelle late tekst en een ongeplande date die vaker wel dan niet resulteert in een vrijpartij. We lijken te leven in een tijd waarin inwisselbaarheid zegeviert en iedereen geghost, geblokkeerd of na drie keer scheepsrecht ingewisseld wordt voor een ander exemplaar. 

Samen koffie drinken, uit eten, boodschappen doen en inderdaad eventueel nu al laten vallen dat je wellicht Kerst samen kunt vieren, zijn enorme passiekillers voor velen, en met velen bedoel ik overwegend mannen als ik mijn vriendinnen en vrienden mag geloven. Sommige zeggen ook doodleuk; daten? Daar doe ik niet aan, maar als je mooi gaat liggen, kom ik. WTF?

Het moet vooral snel, makkelijk en efficiënt. En dat allemaal met zo min mogelijk verwachting en hoop naar meer. 

Chill, vrijblijvend en vooral niet needy, dat is wat we willen. 

Er is zoveel aanbod dat wanneer iemand maar iets zegt of wil waar je even geen zin in hebt, je direct maar besluit een andere optie op te zoeken in plaats van aan te geven waar de angel zit en deze proberen er samen uit te halen. 

Want toegeven aan en investeren in de één, betekent vaak wel het opgeven van een ander. En daar zit nu het addertje onder het gras. We willen namelijk heel graag het beste van het beste en hebben bijna allemaal de chronische aandoening FOMO onder de leden. 

Echte intimiteit, diepgang en alles wat een relatie vaak mooi en duurzaam maakt, lijkt iets wat we alleen nog maar in films en series zien. 

Dat zal wellicht de reden zijn dat Netflix ons ieder jaar weer bombardeert met allerlei dweperige romantische Kerstfilms, zodat we ons kunnen vergapen aan hoe het in de meest ideale wereld wel kan. 

It’s gonna be a lonely Christmas♥