Door: Anna Karolina Caban
De versmelting is hemels. Dat moment waarop twee lichamen één worden en in elkaar klikken. Als je geluk hebt voelt het precies goed, en dat is nu zeker het geval.
Niet dat onwennige gekronkel onder een vreemd lijf om maar een goede hoek te vinden. Hij vult me precies zoals mijn lijf het wilt. Als een klein kind dat voor het eerst zwemles krijgt en zich vastgrijpt aan haar begeleider, klem ik me tegen hem aan. Ik wil dat dit moment blijft. Ik wil dit vasthouden. Dit precieze gevoel dat na een tijd ergens in de achterkamer van mijn geheugen zich zal nestelen. Dit precieze gevoel van genot wil ik voor altijd terug willen kunnen halen.
Ik verbaas me over mijn emoties bij deze man. Heel even open ik mijn ogen en zie dat hij me recht in de ogen aankijkt. Dan zie ik het.
'Ik ken jou wel,' hijg ik vol ongeloof.
'Ik jou ook,' zegt hij met een zachte blik. 'Je zou terugkomen,' zegt hij nu serieus en ramt zichzelf dieper dan diep in me. Ik slaak een kreet en duw mijn hoofd diep in het kussen. Mijn ogen sluiten zich.
Als tijdreizen een ding was, zou ik nu teruggegaan zijn naar die avond. Die avond, zeker vier jaar geleden, toen ik samen met Ali besloot eens een keer wat cultureels te doen en Museumnacht te bezoeken. Eerlijk is eerlijk, het ging me niet zo zeer om de kunstwerken, ook al heb ik er tegen mijn eigen verwachting in van genoten, maar om het publiek, muziek en vooral de wijn.
'Laten we eens kijken wat voor types hier op afkomen, babe. Die bruine kroeg hebben we ondertussen wel gehad toch?' ik hoor het Ali nog zeggen.
En hij kreeg gelijk.
Het was meteen raak in het Rijksmuseum. De muziek, het tweede glas wijn en hij die samen met zijn vrienden in de hoek stond en me onderzoekend aankeek. Die blik, die lach, die goddelijke onderarmen. Hoe is het mogelijk? Hoe heeft het universum dit klaargespeeld om ons zo weer bij elkaar te krijgen?
Lees ook: Sexy time - De ex-gigolo #3: 'Ik wil je. Mag dat?'
'Jij bent het. Museumnacht. Vier jaar geleden,' fluister ik nu en haal mijn handen door zijn haren. Mijn gedachten aan die magische nacht hebben kleine vonkjes richting mijn kut gezonden en ik voel dat mijn orgasme eraan zit te komen. Ik had zeker verwacht dat een professional me zou laten komen - dat lijkt me wel een soort van garantie en vereiste - maar het is niet hij die dit doet, ik doe het zelf. Mijn gevoel speelt op en mijn gemiste kans en onvervuld verlangen doet mijn klit zwellen tot het bijna op ontploffen staat.
'Ik heb je geprobeerd te traceren, maar ik wist alleen je voornaam,' hij bijt nu op zijn lip.
Er is een honger in mij ontwaakt, die ik niet meer kan controleren. Ik veer op, draai zijn lichaam en ga nu op hem zitten. Ik wil hem, ik wil hem al zo lang. Ali heeft maandenlang mijn verhaal over die nacht aan moeten horen en hoe ik het hem verweet dat wij ineens naar een andere locatie moesten, omdat hij toevallig een berichtje had gekregen van zijn vaste scharrel die bij het Hermitage, nu zo mooi, H'ART genoemd, stond.
In alle haast vertrokken we, nadat ik slechts een half uurtje kennis kon maken met de nieuwe hoofdpersoon in mijn hart. Maar o, wat voelde het vertrouwd, goed en wat smaakte het naar meer. Onze toekomst lag in de eerste blik verscholen. Chretien zou erheen komen, maar we hebben elkaar nooit meer kunnen vinden. De hele avond heb ik rondjes in het museum gelopen, tevergeefs.
En nu, nu kijk ik neer op hem en voel ik de energie die ik tijdens onze eerste ontmoeting voelde, als ware elektrische stroom door mijn aderen pompen.
Ik blijf hem aankijken en laat me steeds verder en verder zakken. Hij vult me en ik berijd hem. Ik bevochtig mijn rechter middelvinger en strijk over mijn harde knop. Ik ga komen, ik ga zo hard komen en dit is pas het begin van wat ik allemaal van plan ben met hem.
Wordt vervolgd.
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))