Ouder zijn in 2025: het sjabloon is kapot (en dat is goed)

In de generatie van onze ouders vouwden de moeders nog netjes de was op. Misschien kwam er zelfs een strijkbout om de hoek kijken. Als je dat vergelijkt met de Himalaya aan schone was op mijn zolder, dan is er een redelijke vraag die gesteld kan worden: waar is het misgegaan? 

Is het luiheid? Die karaktereigenschap krijgen millennials vaak genoeg opgeplakt. Daarop zeg ik: was het maar luiheid. Had ik maar de tijd om lui te zijn. De echte reden is simpel: onze moeders bleven thuis tot de kinderen zich (enigszins) konden verzorgen. Toch hangt dit oude sjabloon, van hoe een huishouden eruit ‘hoort’ te zien nog altijd boven onze hoofden. Waarom? Het is alsof je er drie Sims-balkjes bij hebt gekregen maar nog steeds op hetzelfde niveau moet opereren. 

Niet meer. 

Lees ook: Ik weet nu waarom het de vlooienmars wordt genoemd. En het is niet best!

Ik heb een nieuwe vorm uitgeknipt. Eentje waarbij de verwachtingen omlaag zijn geschroefd en een arsenaal aan hacks uren van je tijd teruggeven. 

Ik vouw de was niet meer op. Ik lever het af. Per bak bij de slaapkamers. Elk kind heeft een zak met vakken aan de deur hangen waar ze zelf hun setjes kleding voor elke dag van de week in stoppen. De rest van de kleding mag in de kast gelegd worden. Vouwen ze het op? Gefeliciteerd, je hebt een kleine Marie Kondo in het gezin. Statistisch is de kans daarop minder dan 1 procent.

Als ouder ben je met deze methode enkel nog verantwoordelijk voor je eigen kleding en de sokken. Wat gebeurt er met de sokken? Die stop je in een mand naast de voordeur. Nooit meer de befaamde 07.55 uur burn-out: 'Mama ik heb geen sokken!' Waardoor je geforceerd wordt de Himalaya wasberg te beklimmen om vervolgens verslagen terug te keren met twee verschillende sokken, in twee verschillende maten. 

Nee. Die sokken? Die liggen in een mand bij de voordeur. 

En weet je wat ik daar nog meer heb teruggevonden?

Mijn mentale gezondheid.